Afgreiðsluraðarálögin

Ég áttaði mig á þessu fyrir löngu síðan og hef hætt að láta þetta fara í taugarnar á mér. Ég bíð bara þessar aukamínútur, enda þekki ég mín álög og er oftast undir þetta búinn. Þar sem ég er kurteis og vel uppalinn hef ég tekið upp á því að biðja fólk í röðinni afsökunar og útskýrt bölvunina í stuttu máli. Jafnvel hörðustu fýlupúkar hafa gefið mér glott eftir þessar útskýringar og almennt tuð við vesalings afgreiðslumanneskjuna er stundum minna þegar ég hef bent á að sökin sé í raun mín.

Þetta sannaðist (enn eina ferðina) í dag. Fór í Bónus. Brjálað að gera en bara þrír kassar opnir og álíka löng röð við hvern þeirra. Ég fer í röð af handahófi. Þar var einn kúnni í afgreiðslu, á eftir honum kona, svo þrír ferðamenn, par (sem keypti ca. 10 gúrkur og ekkert annað), ég og á eftir mér eldra par. Fljótlega átta ég mig á að það eru vandræði með kortagreiðslur, á öllum kössum, svo allt er stopp. Örfáum mínútum seinna fer allt af stað, kassarnir pípa á fullu… nema í minni röð. Kúnninn sem verið var að afgreiða var með vöru sem var ekki strikamerkt. Afgreiðslustúlkan var augljóslega svolítið stressuð og hamaðist á bjöllunni til að fá aðstoð en ekkert gerðist. Loks kom starfsmaður á plani sem hljóp til og fann strikamerki, málið dautt. Þetta tók einhverjar mínútur og ég heyrði fólkið fyrir aftan mig dæsa og fann að þau voru að detta í tuðstuð. Ég útskýrði álögin fyrir þeim, bað þau afsökunar og varaði þau við að þetta væri bara byrjunin. Er ekki frá því að frúin hafi laumast til að glotta.

Konan sem var næst í röðinni var afgreidd á skotstundu. Ferðamennirnir þrír tóku lengri tíma, voru ekki með gjaldeyrinn á hreinu, spurningar um verð og þannig. Ég fylgdist rólegur með og sá grey starfsstúlkuna verða stressaðri og stressaðri. Skaut augnaráði á fólkið fyrir aftan mig, og jafnvel herrann virtist nú glotta út í annað. Allt gekk að lokum og gúrkuparið var næst. Stúlkan er varla byrjuð að snerta gúrkurnar þegar ferðamaðurinn segir Excuse me, kemur með strimilinn og er handviss um að hafa fengið ranga upphæð tilbaka. Þau taka smá tíma í að skoða málið og endar með að stúlkan þarf að telja seðlana í kassanum til að sannfæra manninn um að allt hafi farið vel fram. Allt tekur þetta sinn tíma, ég lít aftur á nágranna mína og þau eru bæði farin að skella upp úr.

Loks fær gúrkufólkið sína afgreiðslu, stúlkan þakkar fyrir og byrjar að renna mínum vörum í gegn. Þá segir gúrkukonan “Fyrirgefðu, ég ætlaði að fá nótu með kennitölu…” Stúlkugreyið er farin að skjálfa, hættir við mína færslu í tölvunni, og hamast á skjánum við að gera það sem þarf til að fá þessa nótu. Ég er farinn að skælbrosa og grimma gengið fyrir aftan mig er hætt að geta bælt hláturinn niður. Þegar það kemur í ljós að það vantar hefti í heftarann til að festa strimilinn við nótuna, er stúlkan við það að brotna niður. En nú eru flestir í röðinni farnir að átta sig á öllu þessu og enginn er fúll eða óþolinmóður. Gúrkudaman segir að þetta sé ekkert mál, þurfi ekkert hefti, þakkar fyrir og fer. Og röðin komin að mér. Stúlkan stendur aftur á móti kyrr og starir á skjáinn fyrir framan sig… lítur svo á mig og segir skjálfandi röddu að tölvan sé frosin, við verðum að bíða smá!

Ég sprakk úr hlátri, hr. og frú Tuð líka sem og flestir aðrir í röðinni. Og afgreiðslustúlkan líka, sem skiptir mestu máli. Heilum 30 sekúndum seinna er tölvan orðin samstarfsfús og mín afgreiðsla er kláruð. Þegar ég þakka fyrir mig og kveð er afgreiðslustúlkan hlæjandi og reyndar öll röðin eins og hún lagði sig.

Á leið út á bílastæði hugsaði ég með mér að þessi bölvun væri kannski ekki alslæm, þessi verslunarferð tók mig rúmar 15 mínútur frá því ég lagði og settist aftur upp í bíl… ég glataði í raun ekki mörgum mínútum af ævinni, kom röð af fólki til að hlæja og létti vonandi lund vesalings kassastúlkunnar eitt augnablik.

Ekki vera stressuð, hafið gaman af hlutunum… og ekki fara í búð með mér!