Author: admin

Posted in Uncategorized

Ég er alltaf að verða greindari

Posted on by admin
Ég er alltaf að verða greindari!
Loksins hef ég fengið útskýringu á ýmsu; ég er klárlega á einhverfurófinu og með góðan snert af Asperger. Það er alveg ótrúlega margt sem meikar sens útfrá þessu; af hverju ég hef ekkert fyrir því að læra tungumál, af hverju ég man öll bílnúmer, kennitölur og slíkt, af hverju ég man aldrei nöfn á fólki eða andlit, af hverju ég er stundvísasti maður í heimi (er aldrei seinn að ástæðulausu) en get aldrei verið með mat kláran á þeim tíma sem ég ætla mér, af hverju ég á 500+ bækur sem eru í hillu í stafrófsröð eftir höfundum og útgáfuári, og af hverju ég er með ævisögur í sér hillu, skandínavíska krimma í sér hillu, orðabækur sér (ég á óeðlilega mikið af orðabókum) og spes hillu undir bækur sem ég hef ekki náð að flokka. Og af hverju mér finnst hálf óþægilegt að eiga bækur sem ég get ekki flokkað… en þær eru samt í stafrófsröð
Ég tók að mér verkfærasafnið hans pabba, alveg fuuuuullt af verkfærum sem hann hefur sankað að sér í rúmlega hálfa öld. Ég gat ekki annað en dreift úr þessu öllu saman og flokkað, setti í verkfærakistur, raðaði í hillur og merkti. Áttaði mig svo á því að maður hefur ekkert að gera með fulla verkfærakistu af stjörnuskrúfjárnum heldur þarf maður að vera með eina með sitt lítið af öllu. Hef samt ekki fengið mig til að henda slíku blandi í poka í eina kistu (enda er ég tiltölulega ófær um að nota verkfæri almennt, dáist að fólki sem getur það.. en ég get aftur á móti lesið leiðbeiningar á nokkrum tungumálum ef svo ber undir) En ef einhvern vantar stjörnu, mínus, torx, hamra, skrúfbita, nagla, skrúfur, tangir, síla, naglbíta eða hvað sem er, þá er ég með þetta klárt.
Ég er í fínni vinnu sem hentar mér mjög vel, geri í raun alltaf sömu hlutina alla daga. Ef upp koma aðstæður þar sem ég þarf að breyta út af vananum þá get ég vel höndlað það en bara því ég er búinn að ná fullkomnum tökum á minni vinnu og því sem mér ber að gera. Er með allt mitt á hreinu og ekkert mál að hnikra því til eða frá. Það er eingöngu vegna þess að ég er búinn að ná tökum á mínu, veit hvað ég þarf og á að gera, hvernig ég á að fara að því og hvenær. Hef engar áhyggjur af því að geta ekki skilað því af mér sem mér ber og þess vegna finnst mér ekkert mál að takast á við eitthvað óvænt. Veit líka að það sem ég geri er vel gert, ég nýt virðingar fyrir það sem ég geri og það sem er allra best er að yfirmaðurinn er aldrei með neitt kjaftæði: Sama hvað ég spyr um þá eru bara tvö svör í boði: Já eða Nei. Það hentar mér mjög vel, þá þarf ég ekkert að velta hlutum meira fyrir mér því ég hef fengið svar og haga mér eftir því, ekki flókið.
En ég er fullkomlega ófær um að gera tvennt í einu. Gat þó skrifað þennan póst og hlustað á tónlist á meðan en þurfti að ýta á pásu meðan ég las yfir og póstaði. Ef ég er að tala í síma og einhver segir eitthvað við mig fer ég alveg í núll, heyri hvorki í símanum né þeim sem talar við mig. Hef oft sagt heimasmíðaðan brandara, því ég er svo fyndinn, um að ég hafi einu sinni reynt að labba upp tröppur með tyggjó og að það hafi endað illa; gat ekki einu sinni ákveðið hvort ég ætti að detta eða láta hrökkva ofan í mig.
Ég er bara eins og ég er, alveg einlæglega viljugur í að gera allt fyrir alla á sem bestan hátt, sérstaklega eitthvað sem ég kann og get. Stundum kemur fyrir að einhver reiðist mér því ég gleymi einhverju eða að gera eitthvað en það er aldrei af illum vilja. Amk sjaldan.

Posted in Uncategorized

Merci, vive La France!

Posted on by admin
Edit: Var beðinn um að stilla þenna póst á public og nýtti tækifærið til að bæta nokkrum málsgreinum við. Öllum frjálst að deila
Varðandi ofurlaun forstjóra – Pæling
Í nokkur ár bjó ég í Frakklandi. Það fannst mér mjög furðulegt til að byrja með, þeir voru alltaf í verkföllum, kyssandi alla, þérandi suma og settu nafnorð alltaf á undan lýsingarorðum. Margt fannst mér alveg fáránlegt, sérstaklega hvernig þeir virðast alltaf þurfa að gera allt öfugt við alla aðra (þ.e.a.s. mig) en fljótlega áttaði ég mig á því að ég var útlendingur í þeirra landi og gat í raun ekki gert neinar kröfur til þess að þeir gerðu allt eins og ég var vanur frá Íslandi enda voru merkilega margir þarna sem vissu ekki að landið væri til.
Þeim hefur þó tekist ágætlega upp með ýmislegt, fundu upp Concorde þotuna, Citroën DS, loftbelgi og fallhlífar… loftbelginn og fallhlífina reyndar sama árið, eðlilegt að það haldist í hendur.
Lengst af vann ég hjá fyrirtæki sem gekk glimrandi vel. Fyrsta árið var hagnaðurinn milljón €, næsta árið voru þær tvær og þriðja og síðasta árið mitt var þetta komið í 10 milljón €. Málið er, eða var allavega á þessum tíma, að fyrirtækjum í Frakklandi ber skylda til að deila ákveðinni prósentu af hagnaði til starfsmanna. Upphæðin fór eftir starfsaldri og ábyrgð starfsfólksins.
Fyrsta árið var ég starfsmaður í gæðaeftirliti, mjöööög ströngu gæðaeftirliti, en verandi harðduglegi Íslendingurinn sem ég er þá var mér fljótlega boðin stöðuhækkun og fékk þann virðulega titil Lagerstjóri hrávöru. (Gérant du stock non-stérile, hljómar tilkomumeira á frönsku)
Ég var ráðinn að sumri og vann því ekki heilt fyrsta árið en fékk samt bónus upp á 300€. Á öðru ári, og í hærri stöðu, fékk ég 900€. Þriðja og síðasta árið vann ég út október og náði því ekki heilu starfsári en fékk samt 3000€ í bónus! Verkstjórar og aðrir fengu hærri greiðslur vegna stöðu sinna, ábyrgðar og starfsaldurs en það sem mér finnst merkilegast við þetta er að eigendurnir tveir, forstjórarnir, neituðu alltaf sínum bónus, sem var auðvitað alltaf langhæstur, og fóru fram á að honum yrði deilt á starfsfólkið sitt. Það fannst mér virðingavert en þessa gaura vantaði svosem ekkert aur, annar þeirra átti bíl sem kostaði meira en þriggja hæða einbýlishúsið mitt… og við fórum ekki einu sinni í verkfall!
Hvernig væri að innleiða svona kerfi hér á Íslandi? Leyfa fólkinu á gólfinu sem vinnur vinnuna að njóta þess ef vel gengur? Ég veit vel að forstjórar stýra fyrirtækjum og sjá (oftast) til þess að vel gangi en ekkert fyrirtæki gæti gengið ef ekki væru starfsmenn á plani. Mér fannst þetta mjög sniðugt system enda hvetjandi fyrir alla starfsmenn að gera sitt allra besta. Veit þó ekki hvort íslenskir forstjórar með sínar millur á mánuði væru sammála mér.
Viðbótin:
ATH: Fyrsta starfið mitt í Frakklandi var sannkallað skítadjobb, hræðilegt vinnuumhverfi, beinlínis hættulegt vegna slæmra öryggisaðstæðna og hreinlega eitraðs andrúmslofts bæði vegna hættulegra efna og auk þess slæms anda á vinnustaðnum… og skítalaun. Þar fékk ég fyrst að vita af þessu bónus systemi en var sagt að hafa ekki áhyggjur af því, fyrirtækið hafði verið rekið með tapi undanfarin ár. Ég var þarna á skammtímasamning, kallast CDD, til 6 mánaða og eftir nokkrar vikur komu vinnufélagar mínir hissa til mín og spurðu af hverju ég væri þarna enn, því síðustu sex vikur á undan höfðu verið ráðnir sex lyftarakallar og enginn entist vikuna. Einn lét meira að segja ekki sjá sig eftir hádegismat fyrsta daginn!
Að þessum sex mánuðum loknum ákvað ég að framlengja ekki samninginn, yfirmanni mínum til mikillar furðu (?) og skráði mig á starfsmannaleigu. Þar var venjan að maður var ráðinn ýmis störf í viku í senn og ég hugsaði með mér að þannig gæti ég náð mér í víðtækari reynslu á frönskum vinnumarkaði sem myndi koma sér vel þegar að því kæmi að ég sækti um framtíðarstarf, svokallað CDI.
Fékk fljótlega starf, aftur sem lyftarakall, hjá fyrirtæki sem framleiddi rör, pípur og þannig fyrir loftræstikerfi. Fín vinna en ég náði ekki þessari víðtæku reynslu sem ég hafði séð fyrir mér því þeir voru svo ánægðir með mig að ég skrifaði vikulega undir ráðningarsamning hjá þeim í rúma þrjá mánuði. Þá bauðst mér CDI samningur hjá fyrirtækinu góða sem ég nefndi hér að ofan og olli verkstjóranum hjá rörafyrirtækinu miklum vonbrigðum þegar ég tilkynnti honum það því hann var með CDI samning kláran fyrir mig og ætlaði að gera mig að aðstoðar lagerstjóra (þáverandi samstarfsmönnum mínum með margra ára reynslu til mjög mikillar gremju) Vil taka fram að mér skildist að þessi hagnaðardeiling ætti ekki við um starfsmenn hjá svona starfsmannaleigum, er ekki einu sinni viss um að það hafi átt við CDD samninga heldur.
En ég tók sénsinn, þáði vinnuna hjá Memometal og sá alls ekkert eftir því. Auk þess var Memo í 5 mínútna fjarlægð frá heimili mínu, þó ég væri á vespu, nota bene, en ekki í 45 mínútna akstursfjarlægð frá rörafyrirtækinu.
Við þetta vil ég svo bæta að fastráðinn starfsmaður, á CDI samning, á rétt á því þegar hann/hún eignast þriðja barn að lækka starfshlutfall sitt niður í 80% og fyrirtækið getur ekkert sagt við því. Vissulega lækka laun viðkomandi úr 100% niður í 80% en rétturinn er starfsmannsins. Einn minn nánasti samstarfsmaður hjá Memo eignaðist einmitt sitt þriðja barn meðan við unnum saman og ákvað að nýta sér þennan rétt, hætti að mæta á miðvikudögum.
Kannski þessi tíðu verkföll Frakkana skili sér í auknum réttindum? Þó dóttir mín og mamma hennar, sem er kennari, hafi ekki komist í skóla og vinnu í gær þá fékk stelpan hvorki skróp né tapaði mamma hennar launum fyrir daginn. Frakkar kunna reyndar vel á verkföll en fá yfirleitt sínu fram… verst hvað þeir eru alltaf gjarnir á að stunda þann ósið að kveikja í bílum á meðan á þessu stendur.
Þegar ég flutti út var Jaques Chirac, afmælisdagsbróðir minn, forseti, svo kom Sarkozy, rétt eftir að ég flutti aftur heim tók François Hollande við og núna er það monsieur Macron sem heldur um taumana. Þeir hafa held ég ALLIR breytt þessum eftirlaunaaldri fram og tilbaka við misjafnar undirtektir og mismarga brennda bíla. Alltaf stræka Frakkarnir og alltaf er einhverju breytt.
En þessi pistill átti fyrst og fremst að snúast um deilingu hagnaðar fyrirtækja til starfsmanna og mig langaði að bæta við þessu með þriðja barnið og réttinn til lækkaðs starfshlutfalls. Leiðrétti mig hver sem vill fari ég með rangt mál.
Þá er ekkert eftir nema að segja: Merci, vive La France!
Posted in uncategorized

Lifum því

Posted on by admin
Þið megið endilega styrkja þetta frábæra framtak! Ég yrði rígmontinn ef eitthvað safnast út á mína reynslu og minni á hið fornkveðna að margt smátt gerir alveg helvítis helling .
Það er hægt að styrkja með að smella á hlekkinn sem fylgir og þessu má deila að vild!
Þennan póst setti ég á Facebook þann 28. febrúar 2023:
Ég er meinlaus! Í dag lauk ég fimm ára eftirlitsferli vegna krabbameins sem ég greindist með 2018 og er því opinberlega útskrifaður úr eftirfylgni. Af því tilefni langar mig að stinga niður penna og fjalla um ferlið í tiltölulega löngu máli eins og mín er von og vísa. Þetta er vissulega persónulegt og ræð ég viðkvæmum að vera ekkert að lesa mikið lengra. Ég skammast mín hinsvegar ekkert enda hefur það engin áhrif á krabbamein. Ég tókst á við þetta með húmor og fíflaskap sem ég gæti einfaldlega ekki lifað án. Ég get hinsvegar lifað án annars eistans.
Sumarið 2017 fór ég að finna fyrir eymslum í pungnum. Veitti því ekki mikla athygli til að byrja með en fór að hafa áhyggjur þegar þetta jókst smátt og smátt og annað eistað virtist bólgið og aumara en hitt. Mig grunaði strax hvað væri að valda þessu en verandi kvíðapésinn sem ég er þá tókst ég á við þetta eins og flest annað sem vex mér í augum: Forðaðist að hugsa um þetta og ýtti þessu á undan mér.
Það varð þó fljótlega erfitt því það var hreinlega orðið sárt að setjast í og standa upp úr bílsætinu. Hentaði mér sérstaklega illa því þá var ég atvinnubílstjóri og fór inn og útúr bílnum a.m.k. fimmtíu sinnum á dag. Loks gafst ég upp og fékk tíma hjá lækni á heilsugæslunni. Bað um karlmann. Hitti hann byrjun febrúar 2018, á mánudagsmorgni að mig minnir. Klár náungi því þegar við hittumst kvartaði ég undan vöðvabólgu, einhverjum útbrotum og þegar ég sagði honum að mig klæjaði svolítið í eyrun sagði hann “Heyrðu góði, af hverju ertu hérna í raun og veru??” Með semingi sagði ég honum að ég finndi svolítið til í miðjunni. Hann heimtaði að fá að skoða djásnin og það tók hann um 90 sekúndur. Hann sagði að það yrði haft samband og ég hysjaði upp um mig.
Á leið aftur í vinnuna þurfti ég aðeins að koma við heima og þegar ég lagði fyrir utan hringdi síminn. Þá voru um það bil tíu mínútur frá því ég kvaddi lækninn og ég var ekki einu sinni búinn að gera upp við mig hvort ég ætti að fara í panikk eða ekki enda reyndi ég að hugsa ekki um þetta. Símtalið var frá SAk og var ég beðinn um að koma í ómskoðun ekki seinna en strax. Þar sem vinnan hjá mér snerist að öllu leyti um hádegið fékk ég það í gegn að koma eftir hádegi. Og byrjaði að panikka. Fór í vinnuna og hitti þar samstarfskonu, mína bestu vinkonu, sem vissi af þessu vandamáli mínu. Hún spurði mig hvernig hefði gengið og ég reyndi að segja henni að ég væri boðaður í skoðun en gat það varla fyrir ekka og tárum.
Einhvernveginn tókst mér að halda andliti og keyra hádegið. Fór svo upp á sjúkrahús, blóðprufa og hitti svo þar mann sem ég gef mér að hafi verið af indverskum uppruna, hann talaði a.m.k. eins og Apu í Simpsons. Hann skoðaði mig með tæki sem ég hef bara séð notað á barnsmóður mína þegar hún var ólétt og sagði “Der is definitly sometingg”. “Cancer?” spurði ég en hann vildi ekki svara því, hann hefði tekið myndir sem skoða þyrfti nánar, það yrði haft samband.
Ég fór heim og náði varla að loka hurðinni áður en ég brast í grát. Við tóku einir erfiðustu tveir sólarhringar sem ég hef upplifað, sennilega hjá kettinum líka því ég kreisti hann svo fast og hann var hálfblautur þessa tvo daga því ég grét svo mikið. Svo kom símtalið; tími hjá þvagfæraskurðlækni á miðvikudeginum. Ég fékk mína kæru systur til að koma með mér. Fór reyndar einn inn fyrst og hitti þar fyrir frábæran náunga, fagmann fram í fingurgóma. Fannst hann reyndar svolítið þurr og ferkantaður en hann er mikill húmoristi eins og á eftir að koma fram.
Hann tilkynnti mér að ég væri með illkynja æxli í öðru eistanu, Seminoma. Útskýrði það fyrir mér í stuttu máli og bauð mér svo að sækja Þórunni systur. Hann furðaði sig á því hvers vegna ég hefði beðið svona lengi og ég sagði honum sem var; að mig hafi ekki langað í krabbamein. Það fannst honum óskynsamlegt en sagði að það virtist ekki hafa komið að sök, æxlið væri staðbundið við þetta eina eista og að það væri tiltölulega einföld aðgerð að fjarlægja það. Þá aðgerð lagði hann til að yrði framkvæmd daginn eftir. Þá fór kvíðinn hjá mér á yfirsnúning og ég sagði að það gengi ekki. Hann spurði hvers vegna og ég svaraði því til að ég hefði það fyrir reglu að láta ekki fjarlægja úr mér líffæri á fimmtudögum. Hann samþykkti, með semingi þó, að fresta aðgerðinni en það yrði þá að vera um heila viku því hann ynni bara tvo daga í viku á Akureyri. Taldi að fyrst að svona langt væri liðið síðan ég fór að kenna mér meins þá myndu nokkrir dagar til eða frá ekki skipta öllu máli.
Þvínæst sagði hann mér að honum bæri skylda til að bjóða mér prótesa, gervieista úr sílíkoni, til að setja í stað þess sem yrði fjarlægt. Tók líka fram að hann mælti alls ekki með því, það fæli í sér að setja aðskotahlut í punginn sem gæti farið á eitthvað flakk og flækst í hinu og þessu og þetta þjónaði engu nema útlitslegum tilgangi. Ég spurði hvort hægt væri að fá bleikt, hann varð frekar undrandi og svaraði neitandi. Þá spurði ég hvort þetta væri til í fánalitunum og hann, jafn hissa, sagði nei, þetta væri nú bara svona grátt sílíkon. Næst spurði ég hvort það væri hægt að fá eitt með batteríum sem blikkaði en þá sló Þórunn systir í öxlina á mér og sagði “UNNAR, HÆTTU ÞESSU!”
Hann sneri tölvuskjánum að okkur og sýndi okkur niðurstöður úr rannsóknunum, einhver gröf og tölur sem hann útskýrði jafnóðum. Fagmannlega og örugglega orð fyrir orð eftir bókinni. Sagði frjósemina vera í lagi og þessi aðgerð kæmi ekki til með að hafa áhrif á hana, sömuleiðis testosterónið (sem kom mér á óvart því ég er hálfgerður taðskegglingur og bara með þrjú bringuhár, hélt alltaf að mig skorti testosterón) og svo benti hann okkur á óléttuhormónin! Við systkin hváðum í kór. Hann útskýrði þá að krabbameinsfrumurnar rugla í hormónakerfinu og gera það að verkum að einhvernveginn verða til svipuð hormón og hjá óléttum konum. Sagði okkur svo skemmtilega sögu frá því þegar þungunarpróf voru að koma á markað, prikin sem pissað er á, að mig minnir frá áttunda áratugnum. Einhver blaðamaður í Svíþjóð, karlmaður, varð sér úti um nokkur stykki og meig samviskusamlega á þau. Skrifaði svo grein í blaðið sitt að þetta væri algjört drasl því samkvæmt öllum prikunum væri hann kasóléttur. Sama dag og greinin kom út hafði samband við hann þvagfæraskurðlæknir sem sagði honum að hann væri að öllum líkindum með eistnakrabbamein, sem reyndist svo rétt. Blaðamaðurinn fékk meins síns bót en þurft að skrifa vandræðalega grein til að leiðrétta þennan misskilning því prófin virkuðu augljóslega.
Ég spurði lækninn skætingslega af hverju ég væri með þetta krabbamein en ekki til dæmis hann sjálfur. Hann svaraði því til að ég væri hreinlega óheppinn, fimm prósent allra karlmanna greinist með þetta. Hann tók líka fram, því ég var í talsverðu sukki á þessum tíma og auk þess reykingamaður, að þetta væri “ekki lífsstílstengt” og þeim orðum fylgdi alvarlegt augnaráð.
Næsta vika er í hálfgerðri móðu hjá mér, ég grét voða mikið enda búinn að ákveða að fyrst að krabbinn væri kominn inn þá myndi hann aldrei fara. Grét í vinnunni þegar ég þurfti að biðja um frí, grét í pabba sem kom norður á nóinu og sinnti mér eftir aðgerðina og hringdi hágrátandi í elsku mömmu til að færa henni fréttirnar. Hún var þá búin að berjast við krabbamein í mörg ár og ég man ekki almennilega hvað okkur fór á milli, man þó að þegar ég hringdi þá var hún með afa minn í klippingu og að símtalið endaði á því að við vorum bæði skellihlæjandi, hún benti mér á að grátur er vissulega eðlilegur og stundum nauðsynlegur en að til lengri tíma litið þyrfti maður bara að horfast í augu við staðreyndir og vinna úr þeim. Og fíflast. Ótrúleg manneskja, hún mamma, blessuð sé minning hennar.
Vikan líður og það var komið að aðgerð. Ég var oft spurður eftirá hvort það væri ekki erfitt að sitja því flestir halda að það sé einfaldlega skorið undan manni. Svo er ekki. Það er gerður snyrtilegur skurður í nárann og dótinu kippt upp eftir kúnstarinnar reglum. Ég sé varla örið mitt sjálfur, svo fær er þessi skurðlæknir. Pabbi fylgdi mér á spítalann því ég þurfti svæfingu og mátti ekki keyra heim. Ég fer í slopp og sit svo skjálfandi af stressi með gamla á einhverri biðstofu. Læknirinn kemur svo og segist þurfa að krota á mig, það sé alltaf gert fyrir svona aðgerðir. Hann þurfti að tússa nafnið sitt á handlegginn á mér og svo teikna pílu í nárann hvar ætti að skera. Þá kom húmorinn í ljós því hann krassaði á handlegginn, settist síðan á hækjur sér til að teikna píluna, hikar aðeins, leit upp til mín og spurði: “Var þetta ekki örugglega hægra megin?!?”
Ég get svo svarið það að hjartað í mér hætti að slá! Átti svo innilega ekki von á þessu frá þessu gangandi Excel-skjali, gat ekki hóstað upp orði. Svo blikkaði hann mig og sagðist vera að grínast, hann væri nokkurn veginn með þetta á hreinu. Eftirá finnst mér þetta sjúklega fyndið, eiginlega einn besti brandari/hrekkur sem ég veit af. Svo man ég vart meir utan þess að mér er rúllað inn á skurðstofu, fæ grímu fyrir svæfinguna og er beðinn um að telja afturábak frá tíu. Sagði “tíu” og svo púmm.
Aðgerðin heppnaðist fullkomlega og þegar ég vaknaði var ég sendur heim með pabba og rótsterk verkjalyf sem urðu þess valdandi að það leið nokkrum sinnum yfir mig og ég kastaði stundum upp. Það var mjög vont. Þetta varð reyndar sársaukafyllra en ég átti von á eða gerði mér grein fyrir. Hafði fengið vikufrí frá vinnu en var frá í mánuð. Tel mig hafa frekar háan sársaukastuðul og vanan að finna til en þetta var bara dauðvont, heillengi.
Það var möguleiki að ég þyrfti fyrirbyggjandi lyfjameðferð í kjölfar aðgerðarinnar en þess gerðist ekki þörf. Undanfarin fimm ár hef ég farið 2-3 á ári í blóðsýnatöku, tölvusneiðmynd og/eða ómskoðun og nú er því ferli lokið, ég er meinlaus. Ég er að sjálfsögðu í skýjunum með það og ánægður með dagsetninguna því á morgun byrjar Mottu-Mars og taðskegglingurinn ég reyni eftir fremsta megni að skarta mottu, búinn að vera að safna í hana frá því í fyrra.
Langar að lokum að benda á starfsemi Krabbameinsfélags Akureyrar og nágrennis, www.kaon.is og Krafts, sérstaklega Norðan-Krafts, www.kraftur.org/thjonusta/studningshopar/nordankraftur þar sem víðtæk þjónusta er í boði fyrir okkur hin greindu og aðstandendur. Sjálfur er ég alltof lélegur í að nýta mér þau úrræði eða fjölbreyttu dægradvöl sem boðið er upp á en hvet öll til þess að styrkja þessi samtök og nýta sér þeirra þjónustu. Virkilega gott og þarft starf sem þar er unnið, ég reyni eftir fremsta megni að styrkja, kaupa varning eða perla armbönd.
Ég var ljónheppinn með mitt mein og geri mér grein fyrir að mörg eru það ekki. Sendi baráttukveðjur til allra þeirra sem standa í slagnum og samúðarkveðjur til þeirra sem hafa misst. Við öll hin vil ég segja:
Lífið er núna, krakkar. Lifum því.

 

(Originally posted here https://www.facebook.com/ilmbjartur/posts/pfbid032e4dKpfaDziLLDajRaLb2g6tg4QBsu4igNjqU5ijQhvXeH3MP4zZq1NC17d1zX2fl )

Posted in uncategorized

Veit ekki hvort ég skilgreinist sem femínisti

Posted on by admin
Veit ekki hvort ég skilgreinist sem femínisti. Hef lítið velt því fyrir mér, enda aldrei verið sérstaklega greindur, en myndi alls ekki skammast mín fyrir það. Ég á dóttur, tvær systur og tvær systurdætur, föðursystir og helling af móðursystrum, minn eini móðurbróðir á konu og þrjár dætur og er fæddur á kvennadaginn.
Ég átti mömmu og ömmur, meira að segja þrjár tengdamömmur á tímabili, var hjá dagmömmu og/eða passaður af stelpum og þangað til nýlega var ég eini karlmaðurinn á fámennum, eða fákvennum, vinnustað þar sem þó er ótrúlegt magn sjálfboðaliða sem ég held að séu 98% konur.
Ég hef búið í mörgum löndum og alltaf sagt stoltur frá því að mitt heimaland hafi verið með kvenforseta og kvenforsætisráðherra, meira að segja eina sem hneigðist til annara kvenna! Ég ber ómælda virðingu fyrir konum og reyndar bara öllum því ég kem eins fram við alla, öll og allt. Það skiptir mig ekki máli hver er hvað eða hvernig fólk er en ég veit þó að þó ég sé með utanáliggjandi kynfæri tel ég mig ekki æðri einum né neinum.
Þær staðreyndir að konur hafi verið settar í annað sætið nær alla mannkynssöguna hryggja mig, þær fengu bara kosningarétt fyrir kortéri! Mín besta vinkona er einmitt kona og þar sem við erum af gagnstæðu kyni höfum við ítrekað verið ásökuð um eitthvað meira en vinasamband. Ég á fullt af innilega góðum karlkyns vinum en hef þó aldrei verið spurður að því hvort ég sé hommi.
Stelpur, skvísur, konur, kellingar, lífið væri ekki hægt án þeirra, bara líffræðilega séð. Ég hef ekkert á móti karlmönnum, sérstaklega þar sem ég er einn slíkur, en mér finnst óréttlæti í garð kvenna hræðilegt og finnst heimurinn enn ekki kominn á þann stað að karlar og konur séu talin til jafns. Það er ofar mínum skilningi því, eins og kom fram, kem ég eins fram við alla óháð öllu, ber virðingu fyrir einstaklingum, ekki typpum eða píkum.
Ég er ekkert sérstaklega róttækur, eiginlega bara kall á fimmtugsaldri á sjálfstýringu í gegnum lífið, pæli lítið í öðru en sjálfum mér og mínu rassgati. En sama hvers kyns fólk er þá eru öll með rassgöt. Þegar ég heyri skoðanir eða ádeilur sem ég get samsamað mig við þá langar mig til að deila þeim. Þetta eru yfirleitt álitamál en í þessu tilfelli er þetta spurning um bara eðlilega hegðun.
Ert þú kall? Virðir þú þína konu? Dóttur? Mömmu? Ef ekki, þá þarftu að líta í eigin barm (pun intended) og athuga hvaða sýn þú hefur á lífið og velta fyrir þér hvernig lífið væri án kvenna.
STELPUR ROKKA!
Þetta er geggjað lag og myndband, ef þú ert karl skaltu ekki voga þér að lesa þennan pistil án þess að horfa og hlusta á myndbandið
Posted in uncategorized

Við eigum öll rétt á að vera við sjálf og láta okkur líða vel á meðan

Posted on by admin
Ég var beðinn um að stilla þennan status á “public”, öllum frjálst að deila að vild.
Þetta er EKKI status sem þú þarft að copy/paste-a á Facebook vegginn þinn.
Þetta er status um mannlegan breyskleika og þá staðreynd að hann birtist okkur öllum í ólíkum myndum á einn eða annan hátt á lífsleiðinni.
Það fer enginn í gegnum lífið áfallalaust. Margir þramma og þræla sér í gegnum afleiðingar og tekst það, aðrir þurfa tíma og aðstoð við að vinna úr áföllum og sumir jafna sig kannski aldrei almennilega. Við mannaparnir tökumst á við hlutina hver á sinn hátt, á jafn marga vegu og við erum mörg og mismunandi.
Mig langar að benda á þá augljósu staðreynd að hjálpin er til staðar, hjá ástvinum, fjölskyldu, fagfólki og jafnvel köttum. Skömmin og óttinn við að leita sér aðstoðar er mjög skiljanleg en þegar fyrsta skrefið, sem er ólýsanlega erfitt og þungt, er tekið verður eftirleikurinn mun léttari. Það eru allir reiðubúnir að hjálpa, sýna skilning og dæma ekki því sama hvað það er sem hrjáir þig þá ertu ekki ein/n um það og það hafa verið óteljandi margir aðrir sem hafa gengið í gegnum eitthvað svipað.
Við erum öll einstök (og almannavarnir, svona í ljósi stöðunnar) og við eigum öll rétt á að vera við sjálf og láta okkur líða vel á meðan. Litla þúfan sem veltir þunga hlassinu erum við sjálf, hlassið er bugunin og vanlíðanin og ef við náum aðeins að stjaka við því þá bifast hlassið og að lokum kemst það af stað, rúllar á fullu niður þessa snarbröttu brekku sem við höfum eytt lífinu í að príla upp með tilheyrandi hælsærum, skrámum, rispum, áföllum og rifrildum til að komast upp á þennan topp sem lífið ætti að vera. Þrátt fyrir að við höfum eytt allri okkar orku í að komast upp þessa ófæru þá er ótrúlegur léttir að horfa á eftir hlassinu húrra þarna niðureftir þar til að hverfur úr augsýn. Þá setjum við niður fána, förum að koma okkur fyrir þarna uppi á hæðinni og hefja nýtt líf eða halda áfram því góða sem við áttum fyrir.
YOLO, eða you only live once er eitt það mesta kjaftæði sem ég hef heyrt, því þú lifir á hverjum degi… en drepst bara einu sinni.

Originally posted here: https://www.facebook.com/share/p/15rr7rfJYt/

Posted in uncategorized

Beltin bjarga 3

Posted on by admin
Beltin bjarga!!!
Þá er komið að þriðja, og vonandi síðasta, alvarlega umferðaróhappinu sem ég lent hef í. Svo merkilega vill til að á dögunum náðist myndband af árekstri sem atvikaðist nær nákvæmlega eins, utan nokkurra smáatriða.
Enn og aftur er það engin spurning að bílbelti áttu stóran þátt í því að enginn slasaðist alvarlega og ótrúleg tilviljun réði því að gangandi vegfarandi varð ekki fyrir öðrum bílnum. Linkur á myndbandið er neðst í þessum pistli.
Þetta óhapp átti sér stað á gatnamótum Háaleitisbrautar og Kringlumýrarbrautar, sennilega milli 2000-2002. Systir mín var ökumaður og ég farþegi. Munurinn á okkar atviki og því sem náðist á myndbandið er sá að við vorum á ferð yfir gatnamótin gegn grænu ljósi, en ekki að taka af stað, bíllinn sem við ókum kastaðist ekki á þriðja bílinn heldur snerist um 270° á gatnamótunum. Vil taka fram að við vorum á breyttum Toyota Hilux og þyngd bílsins hefur verið í kringum tvö tonn svo höggið hefur verið mikið.
Strax eftir atvikið gaf sig á tal við mig maður og bauð sig fram sem vitni. Sá náungi hafði ætlað að ganga yfir Kringlumýrarbrautina, gegn grænum kalli, en til allrar hamingju átti hann tvö skref eftir að gangbrautinni þegar hinn bíllinn fór yfir gatnamótin á fullri ferð gegn rauðu ljósi og í hægri hliðina á okkur. Það er varla spurning hvernig hefði farið hefði hann verið sekúndu fyrr á ferðinni.
Við áreksturinn lamdist höfuðið á mér svo fast í hliðarrúðuna að ég skil ekki hvers vegna hún brotnaði ekki. Systir mín fékk mikinn hnykk á bakið en bílbeltin héldu okkur í sætunum og inni í bílnum og við sluppum ótrúlega vel. Ég veit að einhverjir í hinum bílnum hlutu skurði en við fréttum ekki af alvarlegri áverkum.
Enn og aftur björguðu beltin, enn einu sinni vil ég ítreka mikilvægi þeirra:

BELTI!!! ALLTAF!!!

(Originally posted here: https://www.facebook.com/share/p/1EjMGm3LxV/

Posted in uncategorized

BÍLBELTI BJARGA MANNSLÍFUM! Í ALLRA BÆNUM NOTIÐ ÞAU ALLTAF!!!

Posted on by admin
Fyrir sléttum tuttugu árum, þann 3. okt. 1998 björguðu bílbeltin lífi mínu í ANNAÐ sinn, tíu mánuðum eftir fyrsta skiptið.
Til að leggja áherslu á mikilvægi bílbeltanotkunar set ég link á lýsingu fyrsta slyssins í fyrsta comment.
Stutta útgáfa sögunnar er sú að vegna bilunar í hjólabúnaði bílsins lenti ég utanvegar og tók nokkra kollhnísa. Slapp óbrotinn þetta sinn en lemstraðist þónokkuð, fékk mjög þungt höfuðhögg og áverka sem urðu til þess að ég hafði litla sem enga tilfinningu í nokkrum fingrum vinstri handar í nokkra mánuði, gat ekki snúið höfðinu í einhverjar vikur, finn enn daglega til í hálsi og baki og var svo viðkvæmur á höfðinu að ég gat til dæmis ekki farið í klippingu í nokkra mánuði. En ég lifði af, aftur, og AFTUR voru það BÍLBELTIN sem björguðu lífi mínu.
Tilviljun ein réði því að ekki fór verr og það kemur fram hér í lengri útgáfunni;
Við vorum nokkur saman sem höfðum leigt hús í Skagafirði og stefnan var tekin á ball í Varmahlíð. Ég átti að keyra og minnir að ég hafi ætlað tvær ferðir með fólkið, við vorum það mörg.
Það var ekkert rafmagn í húsinu en við vorum með ferðatæki með okkur sem gekk fyrir rafhlöðum, spiluðum geisladiska og höfðum gaman.
Ég er viss um að það hafi orðið vinum mínum og samferðafólki til lífs að rafhlöðurnar í tækinu kláruðust, því ég var á leið inn á Hofsós til að kaupa fleiri þegar slysið átti sér stað.
Aðstæður voru eins og best var á kosið, bjart og vegurinn malbikaður og auður. Þegar ég ók afleggjarann niður að þjóðveginum sá ég bíl nálgast og beið eftir að hann æki framhjá. Þetta var fullorðinn maður sem var ekkert að flýta sér, þannig að ég tók fram úr honum fljótlega. Sem betur fer atvikaðist þetta þannig því þessi maður var vitni að því sem gerðist og hans vegna var þetta ekki skráð sem bara venjulegur útafakstur.
Ég var nýkominn fram úr honum og var að keyra mig upp í 90 km/klst þegar eitthvað gerðist, ég man eftir einhverjum dynk, hljóði þegar bíllinn byrjaði að skrapast í mölina í vegkantinum og svo ekkert meir fyrr en ég vaknaði, daginn eftir held ég, á sjúkrahúsinu á Akureyri. Það sem gerðist var að vinstra framhjól bílsins brotnaði undan, eða felgan öllu heldur. Maðurinn sem ég tók fram úr og tilkynnti um slysið var harður á því við lögreglu og sjúkraflutningamenn að hann hefði séð eitthvað hendast undan bílnum, því var málið athugað nánar og í ljós kom að felgan hafði brotnað, hún fór einfaldlega í sundur í miðjunni eins og sést á myndunum sem fylgja. Ég er því lifandi sönnun þess að söngtextinn frægi um að bíllinn skrölti áfram með þrjú hjól undir er kjaftæði.
Hefði ég ekki verið að fara þessa aukaferð inn á Hofsós til að kaupa rafhlöður hefði ég verið með bílinn fullan af fólki á leið á ballið. Við vorum flest innan við tvítugt, vinir mínir að skemmta sér og fá sér í glas og því var kæruleysið í samræmi við það. Ég er ekki viss um að allir hefðu spennt beltin og af því maður var tæplega átján ára töffari hefði ég örugglega ekkert haft á móti því að hafa einhvern í skottinu, enda nóg pláss í station Subaru. Enn í dag hugsa ég til þess hversu ótrúleg tilviljun það var að ég hafi verið einn í bílnum og er nær viss um að ef vinir mínir hefðu verið með, hefði einhver og jafnvel einhverjir látið lífið.
Bíllinn var aftur á móti fullur af áfengi og til dæmis fannst óbrotin viskíflaska á túninu, nokkra tugi metra frá bílnum. Ég hef sennilega fengið þakið, eða einhvern lausamun úr bílnum, væntanlega bjórdós eða flösku í höfuðið sem olli fyrrnefndum áverkum.
Eins og ég tók fram þá man ég ekkert nema einhverskonar skraphljóð en hef komist út úr bílnum því ég fannst uppi á vegi, ráfandi um, það blæddi úr eyrunum á mér og fötin voru rifin og tætt. Ég hef líklegast brotið hliðarrúðuna með vinstri olnboganum við í veltunum, því ég var með áverka þar og ör því til staðfestingar, og það hefur líklegast valdið því að ég missti tilfinningu í nokkrum fingrum í einhverja mánuði. Enn þann dag í dag get ég ekki haldið um neitt kalt, eins og stýri á bíl, með þumlinum, þannig að á morgnana ek ég um og gef öllum þumal þangað til bíllinn, eða stýrið, er orðið heitt.
Ég var fluttur inn á Sauðárkrók en þar voru einhver tæki biluð, svo mér var ekið á sjúkrahúsið á Akureyri. Þetta er eina skiptið sem ég hef komið á Sauðárkrók en stefni á að fara þangað einhvern tíma aftur, þá með meðvitund. Reyndar fylgdi einn úr vinahópnum mér í sjúkrabílnun, takk aftur fyrir það, Reynir Atli Jónsson og hann sagði mér síðar að ég hefði í raun verið með meðvitund og ef ég man rétt þá sagði hann mér að ég hefði spurt um það bil fimm spurninga, þeirra sömu aftur og aftur og alltaf í sömu röð. Aðallega spurði ég um alla hina sem voru í bílnum, um ástand bílsins og eitthvað álíka. Var semsagt það vankaður að ég hélt að ég hefði verið með fólk í bílnum. Þess vegna var farið að leita á vettvangi og fyrrnefnd viskíflaska fannst.
Einhverjum dögum eða vikum eftir þetta atvik hafði sýslumaður á Sauðárkróki samband við mig, eða einhver á hans vegum, og byrjaði á að hrósa mér fyrir að hafa hangið svona lengi á veginum eða í kantinum á þremur hjólum og að ég hefði tekið niður þrjár vegstikur áður en bíllinn fór útaf og valt. Svo spurði hann mig hvort nota mætti myndir af vettvangi í forvarnarbækling gegn ölvunarakstri, því á myndunum mátti sjá bílinn (veit ekki hvort hann var á hjólunum, hlið eða hvolfi) og áfengisumbúðir, bjórdósir og flöskur á víð og dreif í kring. Ég snöggreiddist harðneitaði strax því ég hafði ekki drukkið dropa, hafði verið á löglegum hraða og að það hafi meira að segja verið tekið fram í frétt í Morgunblaðinu um slysið að enginn grunur hafi verið um ölvunarakstur heldur mætti rekja atvikið til bilunar í hjólabúnaði. Hann róaði mig niður og benti mér á að ef slík mynd gæti komið í veg fyrir þó ekki nema eitt slys og jafnvel bjargað mannslífum, þá væri það þess virði. Þá áttaði ég mig á því að hann hafði rétt fyrir sér og gaf honum leyfi til að gera það sem hann vildi við þessar myndir. Bæklinginn hef ég þó aldrei séð og efast um að hann hafi nokkurn tíma verið búinn til.
Vesalings faðir minn, sem hafði mætt á vettvang fyrsta umferðarslyssins tíu mánuðum áður og var bannað að koma nálægt bílnum því hann var svo illa farinn að talið var að um banaslys var að ræða, kom frá Reykjavík til að vitja mín á sjúkrahúsið á Akureyri. Ég man ekki hvort ég var kominn til fullrar meðvitundar áður en hann lagði af stað, en annaðhvort á leiðinni norður eða á bakaleið sinni suður heimtaði ég að hann færi og tæki myndir af bílnum, sem hann og gerði. Hann fór meira að segja á staðinn þar sem ég fór útaf og tók myndir þar. Þær myndir fylgja þessum pósti.
Þarna björguðu bílbeltin lífi mínu, aftur. Ég hef áður skrifað svona póst, um fyrsta umferðaróhapp mitt og mikilvægi bílbeltanna, sem ég deildi á facebook síðu minni. Þá var ég hvattur til að stilla póstinn á “public” svo allir gætu séð að BELTIN BJARGA! Þess vegna set ég þennan póst strax á public og öllum er frjálst að deila að vild, því eins og mér var bent á fyrir tuttugu árum, að ef þessi pistill og myndir verða til þess að bjarga einhverjum einhverntíma, þá er það vel þess virði.
Líkt og 28. desember 1997, þá fagna ég þessum degi, 3. október 1998 ekkert sérstaklega, ekki eins og afmælisdegi eða eitthvað þannig, heldur sem deginum sem ég dó ekki, í annað sinn. Því ítreka ég: BELTI!! ALLTAF!!! Vildi að ég gæti gert stærri hástafi þessu til áherslu en endurtek bara aftur: BÍLBELTI BJARGA MANNSLÍFUM! Í ALLRA BÆNUM NOTIÐ ÞAU ALLTAF!!!
(ATH það eru 20 ár síðan þetta gerðist en ég held ég fari rétt með allar staðreyndir)
Posted in uncategorized

BELTI! ALLTAF!!!

Posted on by admin
Í dag eru 20 ár og einn mánuður frá því að ég öðlaðist almenn ökuréttindi. Í dag eru líka slétt 20 ár frá fyrsta umferðarslysinu sem ég lenti í. Eldrauða, nýsprautaða, kraftmikla, fislétta, fallega fyrsta ástin; Hondan mín, fór illa út úr þessu og rifnaði í tvennt. Glöggir sjá á myndunum að fram- og afturhlutar bílsins eru í raun hlið við hlið. Sjálfur skaddaðist ég nokkuð, vaknaði margbrotinn með samfallið lunga á gjörgæslu, lifandi þó sem þótti ótrúlegt miðað við aðstæður.
Það er ein og aðeins ein ástæða fyrir að ég lifði þetta af; BÍLBELTI. Ég er lifandi sönnun þess að beltin bjarga og þetta atvik var aðeins í fyrsta skipti af óþægilega mörgum sem þau hafa hreinlega bjargað lífi mínu.
Sumum finnst skrýtið að ég “fagni” þessum degi. Ég fagna honum svosem ekkert sérstaklega en líkt og flestir fagna deginum sem þeir fæddust þá hugsa ég til þessa dags sem dagsins sem ég dó ekki.
Elsku fólk, notið belti. Þau bjarga lífum og skipta öllu, ég veit það og hinir ýmsu spítalar og heilbrigðisstofnanir vítt og breitt um landið eru með skýrslur því til staðfestingar.
Heyriði það?? BELTI! ALLTAF!!!
Posted in uncategorized

Afgreiðsluraðarálögin

Posted on by admin
Á mér hvíla álög. Bölvun jafnvel. Í það minnsta gerist þetta svo oft að tilviljun er löngu út úr myndinni. Þegar ég stilli mér upp í biðröð og bíð eftir afgreiðslu, sérstaklega í verslunum, á flugvelli eða álíka þá gerist eitthvað í cosmósinum. Einhver öfl safnast saman og birtingarmynd þeirra er sú að eitthvað gerist í minni röð; strikamerki vantar, það eru vaktaskipti, einhver gleymdi gulum baunum og “rétt skýst eftir þeim”, pappírinn klárast, posinn virkar ekki og svo framvegis. Nefndu það og það hefur gerst.
Ég áttaði mig á þessu fyrir löngu síðan og hef hætt að láta þetta fara í taugarnar á mér. Ég bíð bara þessar aukamínútur, enda þekki ég mín álög og er oftast undir þetta búinn. Þar sem ég er kurteis og vel uppalinn hef ég tekið upp á því að biðja fólk í röðinni afsökunar og útskýrt bölvunina í stuttu máli. Jafnvel hörðustu fýlupúkar hafa gefið mér glott eftir þessar útskýringar og almennt tuð við vesalings afgreiðslumanneskjuna er stundum minna þegar ég hef bent á að sökin sé í raun mín.
Þetta sannaðist (enn eina ferðina) í dag. Fór í Bónus. Brjálað að gera en bara þrír kassar opnir og álíka löng röð við hvern þeirra. Ég fer í röð af handahófi. Þar var einn kúnni í afgreiðslu, á eftir honum kona, svo þrír ferðamenn, par (sem keypti ca. 10 gúrkur og ekkert annað), ég og á eftir mér eldra par. Fljótlega átta ég mig á að það eru vandræði með kortagreiðslur, á öllum kössum, svo allt er stopp. Örfáum mínútum seinna fer allt af stað, kassarnir pípa á fullu… nema í minni röð. Kúnninn sem verið var að afgreiða var með vöru sem var ekki strikamerkt. Afgreiðslustúlkan var augljóslega svolítið stressuð og hamaðist á bjöllunni til að fá aðstoð en ekkert gerðist. Loks kom starfsmaður á plani sem hljóp til og fann strikamerki, málið dautt. Þetta tók einhverjar mínútur og ég heyrði fólkið fyrir aftan mig dæsa og fann að þau voru að detta í tuðstuð. Ég útskýrði álögin fyrir þeim, bað þau afsökunar og varaði þau við að þetta væri bara byrjunin. Er ekki frá því að frúin hafi laumast til að glotta.
Konan sem var næst í röðinni var afgreidd á skotstundu. Ferðamennirnir þrír tóku lengri tíma, voru ekki með gjaldeyrinn á hreinu, spurningar um verð og þannig. Ég fylgdist rólegur með og sá grey starfsstúlkuna verða stressaðri og stressaðri. Skaut augnaráði á fólkið fyrir aftan mig, og jafnvel herrann virtist nú glotta út í annað. Allt gekk að lokum og gúrkuparið var næst. Stúlkan er varla byrjuð að snerta gúrkurnar þegar ferðamaðurinn segir Excuse me, kemur með strimilinn og er handviss um að hafa fengið ranga upphæð tilbaka. Þau taka smá tíma í að skoða málið og endar með að stúlkan þarf að telja seðlana í kassanum til að sannfæra manninn um að allt hafi farið vel fram. Allt tekur þetta sinn tíma, ég lít aftur á nágranna mína og þau eru bæði farin að skella upp úr.
Loks fær gúrkufólkið sína afgreiðslu, stúlkan þakkar fyrir og byrjar að renna mínum vörum í gegn. Þá segir gúrkukonan “Fyrirgefðu, ég ætlaði að fá nótu með kennitölu…” Stúlkugreyið er farin að skjálfa, hættir við mína færslu í tölvunni, og hamast á skjánum við að gera það sem þarf til að fá þessa nótu. Ég er farinn að skælbrosa og grimma gengið fyrir aftan mig er hætt að geta bælt hláturinn niður. Þegar það kemur í ljós að það vantar hefti í heftarann til að festa strimilinn við nótuna, er stúlkan við það að brotna niður. En nú eru flestir í röðinni farnir að átta sig á öllu þessu og enginn er fúll eða óþolinmóður. Gúrkudaman segir að þetta sé ekkert mál, þurfi ekkert hefti, þakkar fyrir og fer. Og röðin komin að mér. Stúlkan stendur aftur á móti kyrr og starir á skjáinn fyrir framan sig… lítur svo á mig og segir skjálfandi röddu að tölvan sé frosin, við verðum að bíða smá!
Ég sprakk úr hlátri, hr. og frú Tuð líka sem og flestir aðrir í röðinni. Og afgreiðslustúlkan líka, sem skiptir mestu máli. Heilum 30 sekúndum seinna er tölvan orðin samstarfsfús og mín afgreiðsla er kláruð. Þegar ég þakka fyrir mig og kveð er afgreiðslustúlkan hlæjandi og reyndar öll röðin eins og hún lagði sig.
Á leið út á bílastæði hugsaði ég með mér að þessi bölvun væri kannski ekki alslæm, þessi verslunarferð tók mig rúmar 15 mínútur frá því ég lagði og settist aftur upp í bíl… ég glataði í raun ekki mörgum mínútum af ævinni, kom röð af fólki til að hlæja og létti vonandi lund vesalings kassastúlkunnar eitt augnablik.
Ekki vera stressuð, hafið gaman af hlutunum… og ekki fara í búð með mér!
Posted in Uncategorized

Þegar kattaeigendur kalla sig kisupabba og kisumömmu

Posted on by admin

Sumir kattaeigendur kalla sig kisupabba og kisumömmu og fleira í þeim dúr, sem er vel. Mér finnst það svolítið skrýtið en er alveg sama, fólk gerir og segir það sem því sýnist. Ég deili húsnæði með kettinum Christjáni og hef gert s.l. eitt og hálft ár, frá því hann varð nógu gamall til að mér væri treystandi fyrir honum.

Við erum báðir einhleypir, gagnkynhneigðir, annar okkar er geldur en við erum vissulega mjög nánir. Þó kemur mér alltaf á óvart þegar fólk kallar okkur feðga, talar um son minn eða kallar mig pabba (sko kattarins, tek fram að ég á gullfallega, 10 ára dóttur og hef því verið kallaður pabbi áður).

Og þetta gerir ótrúlegasta fólk. Við fluttum í fyrravor, duttum í leigusalalukkupott og erum í kjallara hjá kattelskandi hjónum á besta aldrinum, virðuleg bæði og settleg. Ég hélt Christjáni inni til að byrja með á meðan hann var að venjast íbúðinni, fór með hann út í ól til að venja hann við umhverfið því hann hafði verið inniköttur vegna aðstæðna í fyrra húsnæði. Við vorum í einhverjar vikur að dunda við þetta, en dag einn hringir leigusalinn í mig í vinnuna og segir alvarlegur að hann vildi láta vita að sonur minn væri fyrir utan. Hjartað í mér hætti að slá og á tveimur sekúndum flaug þvílíkt magn hugsana í gegnum huga mér að mér endist ekki ævin til að skrifa þær niður! (á engan son!!) Þar til hann bætti við; „..hann virðist reyndar vera búinn að missa af sér ólina…“

Óviðkomandi mömmum og pöbbum þá gerðist það eitt sinn að ég var við annan mann í röð í Bónus. Vinur minn spurði mig frétta af kettinum og um leið og ég byrjaði að svara honum kom fullorðin kona í röðina fyrir aftan okkur og hefur sennilega heyrt þetta;

U: Bara fínt, hann er orðinn eins árs, feitur og flottur!
V: Hvað heitir hann aftur?
U: Christján!
V: Var hann ekki eitthvað veikur þarna fyrst?
U: Jú, og ég var líka bara ekki með matinn hans á hreinu. Fór með hann á spítalann og kellingin var ekkert hress með mig, sagði að ég hefði getað drepið hann og ég varð að gefa honum einhverja spes mjólk á tveggja tíma fresti.
V: Vá, á nóttunni líka?
U: Neinei, lét hann eiga sig á nóttunni, enda sefur hann alltaf uppí og vælir einstaka sinnum ef eitthvað er að.
V: Og hvað, lagaðist þetta svo?
U: Jájá, nú gef ég honum bara allskonar að éta, hann vill náttúrulega alltaf það sem ég er að borða en ég er að reyna að vera harður og láta hann bara skilja að það sé ekki í boði… en ef eitthvað dettur í gólfið eða svoleiðis þá getur maður ekki annað en leyft honum að fá, fæ stundum afganga úr vinnunni líka.

Þarna varð mér litið á konuna fyrir aftan okkur og augnaráðið, munnsvipurinn og eiginlega liturinn á andlitinu á henni var eitt það grimmasta og óhugnalegasta sem ég hef séð! Tókst þó að útskýra fyrir henni að við værum að tala um kött en ekki barn. Hún sá samt ekki húmorinn í þessu og var alveg steinhissa að einhver köttur héti Kristján, næstum bara reið yfir því. Hún var rokin áður en ég náði að hósta því uppúr mér að honum hefði verið gefið nafn áður en hann tók mig að sér, og mér hefði ekki dottið í hug að breyta því, frekar en hann mínu!

 

(Originally posted here  https://www.facebook.com/groups/109793955726192/posts/1249110465127863