BÍLBELTI BJARGA MANNSLÍFUM! Í ALLRA BÆNUM NOTIÐ ÞAU ALLTAF!!!

Til að leggja áherslu á mikilvægi bílbeltanotkunar set ég link á lýsingu fyrsta slyssins í fyrsta comment.

Stutta útgáfa sögunnar er sú að vegna bilunar í hjólabúnaði bílsins lenti ég utanvegar og tók nokkra kollhnísa. Slapp óbrotinn þetta sinn en lemstraðist þónokkuð, fékk mjög þungt höfuðhögg og áverka sem urðu til þess að ég hafði litla sem enga tilfinningu í nokkrum fingrum vinstri handar í nokkra mánuði, gat ekki snúið höfðinu í einhverjar vikur, finn enn daglega til í hálsi og baki og var svo viðkvæmur á höfðinu að ég gat til dæmis ekki farið í klippingu í nokkra mánuði. En ég lifði af, aftur, og AFTUR voru það BÍLBELTIN sem björguðu lífi mínu.

Tilviljun ein réði því að ekki fór verr og það kemur fram hér í lengri útgáfunni;

Við vorum nokkur saman sem höfðum leigt hús í Skagafirði og stefnan var tekin á ball í Varmahlíð. Ég átti að keyra og minnir að ég hafi ætlað tvær ferðir með fólkið, við vorum það mörg.

Það var ekkert rafmagn í húsinu en við vorum með ferðatæki með okkur sem gekk fyrir rafhlöðum, spiluðum geisladiska og höfðum gaman.

Ég er viss um að það hafi orðið vinum mínum og samferðafólki til lífs að rafhlöðurnar í tækinu kláruðust, því ég var á leið inn á Hofsós til að kaupa fleiri þegar slysið átti sér stað.

Aðstæður voru eins og best var á kosið, bjart og vegurinn malbikaður og auður. Þegar ég ók afleggjarann niður að þjóðveginum sá ég bíl nálgast og beið eftir að hann æki framhjá. Þetta var fullorðinn maður sem var ekkert að flýta sér, þannig að ég tók fram úr honum fljótlega. Sem betur fer atvikaðist þetta þannig því þessi maður var vitni að því sem gerðist og hans vegna var þetta ekki skráð sem bara venjulegur útafakstur.

Ég var nýkominn fram úr honum og var að keyra mig upp í 90 km/klst þegar eitthvað gerðist, ég man eftir einhverjum dynk, hljóði þegar bíllinn byrjaði að skrapast í mölina í vegkantinum og svo ekkert meir fyrr en ég vaknaði, daginn eftir held ég, á sjúkrahúsinu á Akureyri. Það sem gerðist var að vinstra framhjól bílsins brotnaði undan, eða felgan öllu heldur. Maðurinn sem ég tók fram úr og tilkynnti um slysið var harður á því við lögreglu og sjúkraflutningamenn að hann hefði séð eitthvað hendast undan bílnum, því var málið athugað nánar og í ljós kom að felgan hafði brotnað, hún fór einfaldlega í sundur í miðjunni eins og sést á myndunum sem fylgja. Ég er því lifandi sönnun þess að söngtextinn frægi um að bíllinn skrölti áfram með þrjú hjól undir er kjaftæði.

Hefði ég ekki verið að fara þessa aukaferð inn á Hofsós til að kaupa rafhlöður hefði ég verið með bílinn fullan af fólki á leið á ballið. Við vorum flest innan við tvítugt, vinir mínir að skemmta sér og fá sér í glas og því var kæruleysið í samræmi við það. Ég er ekki viss um að allir hefðu spennt beltin og af því maður var tæplega átján ára töffari hefði ég örugglega ekkert haft á móti því að hafa einhvern í skottinu, enda nóg pláss í station Subaru. Enn í dag hugsa ég til þess hversu ótrúleg tilviljun það var að ég hafi verið einn í bílnum og er nær viss um að ef vinir mínir hefðu verið með, hefði einhver og jafnvel einhverjir látið lífið.

Bíllinn var aftur á móti fullur af áfengi og til dæmis fannst óbrotin viskíflaska á túninu, nokkra tugi metra frá bílnum. Ég hef sennilega fengið þakið, eða einhvern lausamun úr bílnum, væntanlega bjórdós eða flösku í höfuðið sem olli fyrrnefndum áverkum.

Eins og ég tók fram þá man ég ekkert nema einhverskonar skraphljóð en hef komist út úr bílnum því ég fannst uppi á vegi, ráfandi um, það blæddi úr eyrunum á mér og fötin voru rifin og tætt. Ég hef líklegast brotið hliðarrúðuna með vinstri olnboganum við í veltunum, því ég var með áverka þar og ör því til staðfestingar, og það hefur líklegast valdið því að ég missti tilfinningu í nokkrum fingrum í einhverja mánuði. Enn þann dag í dag get ég ekki haldið um neitt kalt, eins og stýri á bíl, með þumlinum, þannig að á morgnana ek ég um og gef öllum þumal þangað til bíllinn, eða stýrið, er orðið heitt.

Ég var fluttur inn á Sauðárkrók en þar voru einhver tæki biluð, svo mér var ekið á sjúkrahúsið á Akureyri. Þetta er eina skiptið sem ég hef komið á Sauðárkrók en stefni á að fara þangað einhvern tíma aftur, þá með meðvitund. Reyndar fylgdi einn úr vinahópnum mér í sjúkrabílnun, takk aftur fyrir það, Reynir Atli Jónsson og hann sagði mér síðar að ég hefði í raun verið með meðvitund og ef ég man rétt þá sagði hann mér að ég hefði spurt um það bil fimm spurninga, þeirra sömu aftur og aftur og alltaf í sömu röð. Aðallega spurði ég um alla hina sem voru í bílnum, um ástand bílsins og eitthvað álíka. Var semsagt það vankaður að ég hélt að ég hefði verið með fólk í bílnum. Þess vegna var farið að leita á vettvangi og fyrrnefnd viskíflaska fannst.

Einhverjum dögum eða vikum eftir þetta atvik hafði sýslumaður á Sauðárkróki samband við mig, eða einhver á hans vegum, og byrjaði á að hrósa mér fyrir að hafa hangið svona lengi á veginum eða í kantinum á þremur hjólum og að ég hefði tekið niður þrjár vegstikur áður en bíllinn fór útaf og valt. Svo spurði hann mig hvort nota mætti myndir af vettvangi í forvarnarbækling gegn ölvunarakstri, því á myndunum mátti sjá bílinn (veit ekki hvort hann var á hjólunum, hlið eða hvolfi) og áfengisumbúðir, bjórdósir og flöskur á víð og dreif í kring. Ég snöggreiddist harðneitaði strax því ég hafði ekki drukkið dropa, hafði verið á löglegum hraða og að það hafi meira að segja verið tekið fram í frétt í Morgunblaðinu um slysið að enginn grunur hafi verið um ölvunarakstur heldur mætti rekja atvikið til bilunar í hjólabúnaði. Hann róaði mig niður og benti mér á að ef slík mynd gæti komið í veg fyrir þó ekki nema eitt slys og jafnvel bjargað mannslífum, þá væri það þess virði. Þá áttaði ég mig á því að hann hafði rétt fyrir sér og gaf honum leyfi til að gera það sem hann vildi við þessar myndir. Bæklinginn hef ég þó aldrei séð og efast um að hann hafi nokkurn tíma verið búinn til.

Vesalings faðir minn, sem hafði mætt á vettvang fyrsta umferðarslyssins tíu mánuðum áður og var bannað að koma nálægt bílnum því hann var svo illa farinn að talið var að um banaslys var að ræða, kom frá Reykjavík til að vitja mín á sjúkrahúsið á Akureyri. Ég man ekki hvort ég var kominn til fullrar meðvitundar áður en hann lagði af stað, en annaðhvort á leiðinni norður eða á bakaleið sinni suður heimtaði ég að hann færi og tæki myndir af bílnum, sem hann og gerði. Hann fór meira að segja á staðinn þar sem ég fór útaf og tók myndir þar. Þær myndir fylgja þessum pósti.

Þarna björguðu bílbeltin lífi mínu, aftur. Ég hef áður skrifað svona póst, um fyrsta umferðaróhapp mitt og mikilvægi bílbeltanna, sem ég deildi á facebook síðu minni. Þá var ég hvattur til að stilla póstinn á “public” svo allir gætu séð að BELTIN BJARGA! Þess vegna set ég þennan póst strax á public og öllum er frjálst að deila að vild, því eins og mér var bent á fyrir tuttugu árum, að ef þessi pistill og myndir verða til þess að bjarga einhverjum einhverntíma, þá er það vel þess virði.

Líkt og 28. desember 1997, þá fagna ég þessum degi, 3. október 1998 ekkert sérstaklega, ekki eins og afmælisdegi eða eitthvað þannig, heldur sem deginum sem ég dó ekki, í annað sinn. Því ítreka ég: BELTI!! ALLTAF!!! Vildi að ég gæti gert stærri hástafi þessu til áherslu en endurtek bara aftur: BÍLBELTI BJARGA MANNSLÍFUM! Í ALLRA BÆNUM NOTIÐ ÞAU ALLTAF!!!

(ATH það eru 20 ár síðan þetta gerðist en ég held ég fari rétt með allar staðreyndir)