Category: Uncategorized

Posted in Uncategorized

Ég er alltaf að verða greindari

Posted on by admin
Ég er alltaf að verða greindari!
Loksins hef ég fengið útskýringu á ýmsu; ég er klárlega á einhverfurófinu og með góðan snert af Asperger. Það er alveg ótrúlega margt sem meikar sens útfrá þessu; af hverju ég hef ekkert fyrir því að læra tungumál, af hverju ég man öll bílnúmer, kennitölur og slíkt, af hverju ég man aldrei nöfn á fólki eða andlit, af hverju ég er stundvísasti maður í heimi (er aldrei seinn að ástæðulausu) en get aldrei verið með mat kláran á þeim tíma sem ég ætla mér, af hverju ég á 500+ bækur sem eru í hillu í stafrófsröð eftir höfundum og útgáfuári, og af hverju ég er með ævisögur í sér hillu, skandínavíska krimma í sér hillu, orðabækur sér (ég á óeðlilega mikið af orðabókum) og spes hillu undir bækur sem ég hef ekki náð að flokka. Og af hverju mér finnst hálf óþægilegt að eiga bækur sem ég get ekki flokkað… en þær eru samt í stafrófsröð
Ég tók að mér verkfærasafnið hans pabba, alveg fuuuuullt af verkfærum sem hann hefur sankað að sér í rúmlega hálfa öld. Ég gat ekki annað en dreift úr þessu öllu saman og flokkað, setti í verkfærakistur, raðaði í hillur og merkti. Áttaði mig svo á því að maður hefur ekkert að gera með fulla verkfærakistu af stjörnuskrúfjárnum heldur þarf maður að vera með eina með sitt lítið af öllu. Hef samt ekki fengið mig til að henda slíku blandi í poka í eina kistu (enda er ég tiltölulega ófær um að nota verkfæri almennt, dáist að fólki sem getur það.. en ég get aftur á móti lesið leiðbeiningar á nokkrum tungumálum ef svo ber undir) En ef einhvern vantar stjörnu, mínus, torx, hamra, skrúfbita, nagla, skrúfur, tangir, síla, naglbíta eða hvað sem er, þá er ég með þetta klárt.
Ég er í fínni vinnu sem hentar mér mjög vel, geri í raun alltaf sömu hlutina alla daga. Ef upp koma aðstæður þar sem ég þarf að breyta út af vananum þá get ég vel höndlað það en bara því ég er búinn að ná fullkomnum tökum á minni vinnu og því sem mér ber að gera. Er með allt mitt á hreinu og ekkert mál að hnikra því til eða frá. Það er eingöngu vegna þess að ég er búinn að ná tökum á mínu, veit hvað ég þarf og á að gera, hvernig ég á að fara að því og hvenær. Hef engar áhyggjur af því að geta ekki skilað því af mér sem mér ber og þess vegna finnst mér ekkert mál að takast á við eitthvað óvænt. Veit líka að það sem ég geri er vel gert, ég nýt virðingar fyrir það sem ég geri og það sem er allra best er að yfirmaðurinn er aldrei með neitt kjaftæði: Sama hvað ég spyr um þá eru bara tvö svör í boði: Já eða Nei. Það hentar mér mjög vel, þá þarf ég ekkert að velta hlutum meira fyrir mér því ég hef fengið svar og haga mér eftir því, ekki flókið.
En ég er fullkomlega ófær um að gera tvennt í einu. Gat þó skrifað þennan póst og hlustað á tónlist á meðan en þurfti að ýta á pásu meðan ég las yfir og póstaði. Ef ég er að tala í síma og einhver segir eitthvað við mig fer ég alveg í núll, heyri hvorki í símanum né þeim sem talar við mig. Hef oft sagt heimasmíðaðan brandara, því ég er svo fyndinn, um að ég hafi einu sinni reynt að labba upp tröppur með tyggjó og að það hafi endað illa; gat ekki einu sinni ákveðið hvort ég ætti að detta eða láta hrökkva ofan í mig.
Ég er bara eins og ég er, alveg einlæglega viljugur í að gera allt fyrir alla á sem bestan hátt, sérstaklega eitthvað sem ég kann og get. Stundum kemur fyrir að einhver reiðist mér því ég gleymi einhverju eða að gera eitthvað en það er aldrei af illum vilja. Amk sjaldan.

Posted in Uncategorized

Merci, vive La France!

Posted on by admin
Edit: Var beðinn um að stilla þenna póst á public og nýtti tækifærið til að bæta nokkrum málsgreinum við. Öllum frjálst að deila
Varðandi ofurlaun forstjóra – Pæling
Í nokkur ár bjó ég í Frakklandi. Það fannst mér mjög furðulegt til að byrja með, þeir voru alltaf í verkföllum, kyssandi alla, þérandi suma og settu nafnorð alltaf á undan lýsingarorðum. Margt fannst mér alveg fáránlegt, sérstaklega hvernig þeir virðast alltaf þurfa að gera allt öfugt við alla aðra (þ.e.a.s. mig) en fljótlega áttaði ég mig á því að ég var útlendingur í þeirra landi og gat í raun ekki gert neinar kröfur til þess að þeir gerðu allt eins og ég var vanur frá Íslandi enda voru merkilega margir þarna sem vissu ekki að landið væri til.
Þeim hefur þó tekist ágætlega upp með ýmislegt, fundu upp Concorde þotuna, Citroën DS, loftbelgi og fallhlífar… loftbelginn og fallhlífina reyndar sama árið, eðlilegt að það haldist í hendur.
Lengst af vann ég hjá fyrirtæki sem gekk glimrandi vel. Fyrsta árið var hagnaðurinn milljón €, næsta árið voru þær tvær og þriðja og síðasta árið mitt var þetta komið í 10 milljón €. Málið er, eða var allavega á þessum tíma, að fyrirtækjum í Frakklandi ber skylda til að deila ákveðinni prósentu af hagnaði til starfsmanna. Upphæðin fór eftir starfsaldri og ábyrgð starfsfólksins.
Fyrsta árið var ég starfsmaður í gæðaeftirliti, mjöööög ströngu gæðaeftirliti, en verandi harðduglegi Íslendingurinn sem ég er þá var mér fljótlega boðin stöðuhækkun og fékk þann virðulega titil Lagerstjóri hrávöru. (Gérant du stock non-stérile, hljómar tilkomumeira á frönsku)
Ég var ráðinn að sumri og vann því ekki heilt fyrsta árið en fékk samt bónus upp á 300€. Á öðru ári, og í hærri stöðu, fékk ég 900€. Þriðja og síðasta árið vann ég út október og náði því ekki heilu starfsári en fékk samt 3000€ í bónus! Verkstjórar og aðrir fengu hærri greiðslur vegna stöðu sinna, ábyrgðar og starfsaldurs en það sem mér finnst merkilegast við þetta er að eigendurnir tveir, forstjórarnir, neituðu alltaf sínum bónus, sem var auðvitað alltaf langhæstur, og fóru fram á að honum yrði deilt á starfsfólkið sitt. Það fannst mér virðingavert en þessa gaura vantaði svosem ekkert aur, annar þeirra átti bíl sem kostaði meira en þriggja hæða einbýlishúsið mitt… og við fórum ekki einu sinni í verkfall!
Hvernig væri að innleiða svona kerfi hér á Íslandi? Leyfa fólkinu á gólfinu sem vinnur vinnuna að njóta þess ef vel gengur? Ég veit vel að forstjórar stýra fyrirtækjum og sjá (oftast) til þess að vel gangi en ekkert fyrirtæki gæti gengið ef ekki væru starfsmenn á plani. Mér fannst þetta mjög sniðugt system enda hvetjandi fyrir alla starfsmenn að gera sitt allra besta. Veit þó ekki hvort íslenskir forstjórar með sínar millur á mánuði væru sammála mér.
Viðbótin:
ATH: Fyrsta starfið mitt í Frakklandi var sannkallað skítadjobb, hræðilegt vinnuumhverfi, beinlínis hættulegt vegna slæmra öryggisaðstæðna og hreinlega eitraðs andrúmslofts bæði vegna hættulegra efna og auk þess slæms anda á vinnustaðnum… og skítalaun. Þar fékk ég fyrst að vita af þessu bónus systemi en var sagt að hafa ekki áhyggjur af því, fyrirtækið hafði verið rekið með tapi undanfarin ár. Ég var þarna á skammtímasamning, kallast CDD, til 6 mánaða og eftir nokkrar vikur komu vinnufélagar mínir hissa til mín og spurðu af hverju ég væri þarna enn, því síðustu sex vikur á undan höfðu verið ráðnir sex lyftarakallar og enginn entist vikuna. Einn lét meira að segja ekki sjá sig eftir hádegismat fyrsta daginn!
Að þessum sex mánuðum loknum ákvað ég að framlengja ekki samninginn, yfirmanni mínum til mikillar furðu (?) og skráði mig á starfsmannaleigu. Þar var venjan að maður var ráðinn ýmis störf í viku í senn og ég hugsaði með mér að þannig gæti ég náð mér í víðtækari reynslu á frönskum vinnumarkaði sem myndi koma sér vel þegar að því kæmi að ég sækti um framtíðarstarf, svokallað CDI.
Fékk fljótlega starf, aftur sem lyftarakall, hjá fyrirtæki sem framleiddi rör, pípur og þannig fyrir loftræstikerfi. Fín vinna en ég náði ekki þessari víðtæku reynslu sem ég hafði séð fyrir mér því þeir voru svo ánægðir með mig að ég skrifaði vikulega undir ráðningarsamning hjá þeim í rúma þrjá mánuði. Þá bauðst mér CDI samningur hjá fyrirtækinu góða sem ég nefndi hér að ofan og olli verkstjóranum hjá rörafyrirtækinu miklum vonbrigðum þegar ég tilkynnti honum það því hann var með CDI samning kláran fyrir mig og ætlaði að gera mig að aðstoðar lagerstjóra (þáverandi samstarfsmönnum mínum með margra ára reynslu til mjög mikillar gremju) Vil taka fram að mér skildist að þessi hagnaðardeiling ætti ekki við um starfsmenn hjá svona starfsmannaleigum, er ekki einu sinni viss um að það hafi átt við CDD samninga heldur.
En ég tók sénsinn, þáði vinnuna hjá Memometal og sá alls ekkert eftir því. Auk þess var Memo í 5 mínútna fjarlægð frá heimili mínu, þó ég væri á vespu, nota bene, en ekki í 45 mínútna akstursfjarlægð frá rörafyrirtækinu.
Við þetta vil ég svo bæta að fastráðinn starfsmaður, á CDI samning, á rétt á því þegar hann/hún eignast þriðja barn að lækka starfshlutfall sitt niður í 80% og fyrirtækið getur ekkert sagt við því. Vissulega lækka laun viðkomandi úr 100% niður í 80% en rétturinn er starfsmannsins. Einn minn nánasti samstarfsmaður hjá Memo eignaðist einmitt sitt þriðja barn meðan við unnum saman og ákvað að nýta sér þennan rétt, hætti að mæta á miðvikudögum.
Kannski þessi tíðu verkföll Frakkana skili sér í auknum réttindum? Þó dóttir mín og mamma hennar, sem er kennari, hafi ekki komist í skóla og vinnu í gær þá fékk stelpan hvorki skróp né tapaði mamma hennar launum fyrir daginn. Frakkar kunna reyndar vel á verkföll en fá yfirleitt sínu fram… verst hvað þeir eru alltaf gjarnir á að stunda þann ósið að kveikja í bílum á meðan á þessu stendur.
Þegar ég flutti út var Jaques Chirac, afmælisdagsbróðir minn, forseti, svo kom Sarkozy, rétt eftir að ég flutti aftur heim tók François Hollande við og núna er það monsieur Macron sem heldur um taumana. Þeir hafa held ég ALLIR breytt þessum eftirlaunaaldri fram og tilbaka við misjafnar undirtektir og mismarga brennda bíla. Alltaf stræka Frakkarnir og alltaf er einhverju breytt.
En þessi pistill átti fyrst og fremst að snúast um deilingu hagnaðar fyrirtækja til starfsmanna og mig langaði að bæta við þessu með þriðja barnið og réttinn til lækkaðs starfshlutfalls. Leiðrétti mig hver sem vill fari ég með rangt mál.
Þá er ekkert eftir nema að segja: Merci, vive La France!
Posted in Uncategorized

Þegar kattaeigendur kalla sig kisupabba og kisumömmu

Posted on by admin

Sumir kattaeigendur kalla sig kisupabba og kisumömmu og fleira í þeim dúr, sem er vel. Mér finnst það svolítið skrýtið en er alveg sama, fólk gerir og segir það sem því sýnist. Ég deili húsnæði með kettinum Christjáni og hef gert s.l. eitt og hálft ár, frá því hann varð nógu gamall til að mér væri treystandi fyrir honum.

Við erum báðir einhleypir, gagnkynhneigðir, annar okkar er geldur en við erum vissulega mjög nánir. Þó kemur mér alltaf á óvart þegar fólk kallar okkur feðga, talar um son minn eða kallar mig pabba (sko kattarins, tek fram að ég á gullfallega, 10 ára dóttur og hef því verið kallaður pabbi áður).

Og þetta gerir ótrúlegasta fólk. Við fluttum í fyrravor, duttum í leigusalalukkupott og erum í kjallara hjá kattelskandi hjónum á besta aldrinum, virðuleg bæði og settleg. Ég hélt Christjáni inni til að byrja með á meðan hann var að venjast íbúðinni, fór með hann út í ól til að venja hann við umhverfið því hann hafði verið inniköttur vegna aðstæðna í fyrra húsnæði. Við vorum í einhverjar vikur að dunda við þetta, en dag einn hringir leigusalinn í mig í vinnuna og segir alvarlegur að hann vildi láta vita að sonur minn væri fyrir utan. Hjartað í mér hætti að slá og á tveimur sekúndum flaug þvílíkt magn hugsana í gegnum huga mér að mér endist ekki ævin til að skrifa þær niður! (á engan son!!) Þar til hann bætti við; „..hann virðist reyndar vera búinn að missa af sér ólina…“

Óviðkomandi mömmum og pöbbum þá gerðist það eitt sinn að ég var við annan mann í röð í Bónus. Vinur minn spurði mig frétta af kettinum og um leið og ég byrjaði að svara honum kom fullorðin kona í röðina fyrir aftan okkur og hefur sennilega heyrt þetta;

U: Bara fínt, hann er orðinn eins árs, feitur og flottur!
V: Hvað heitir hann aftur?
U: Christján!
V: Var hann ekki eitthvað veikur þarna fyrst?
U: Jú, og ég var líka bara ekki með matinn hans á hreinu. Fór með hann á spítalann og kellingin var ekkert hress með mig, sagði að ég hefði getað drepið hann og ég varð að gefa honum einhverja spes mjólk á tveggja tíma fresti.
V: Vá, á nóttunni líka?
U: Neinei, lét hann eiga sig á nóttunni, enda sefur hann alltaf uppí og vælir einstaka sinnum ef eitthvað er að.
V: Og hvað, lagaðist þetta svo?
U: Jájá, nú gef ég honum bara allskonar að éta, hann vill náttúrulega alltaf það sem ég er að borða en ég er að reyna að vera harður og láta hann bara skilja að það sé ekki í boði… en ef eitthvað dettur í gólfið eða svoleiðis þá getur maður ekki annað en leyft honum að fá, fæ stundum afganga úr vinnunni líka.

Þarna varð mér litið á konuna fyrir aftan okkur og augnaráðið, munnsvipurinn og eiginlega liturinn á andlitinu á henni var eitt það grimmasta og óhugnalegasta sem ég hef séð! Tókst þó að útskýra fyrir henni að við værum að tala um kött en ekki barn. Hún sá samt ekki húmorinn í þessu og var alveg steinhissa að einhver köttur héti Kristján, næstum bara reið yfir því. Hún var rokin áður en ég náði að hósta því uppúr mér að honum hefði verið gefið nafn áður en hann tók mig að sér, og mér hefði ekki dottið í hug að breyta því, frekar en hann mínu!

 

(Originally posted here  https://www.facebook.com/groups/109793955726192/posts/1249110465127863