Ég er alltaf að verða greindari!
Loksins hef ég fengið útskýringu á ýmsu; ég er klárlega á einhverfurófinu og með góðan snert af Asperger. Það er alveg ótrúlega margt sem meikar sens útfrá þessu; af hverju ég hef ekkert fyrir því að læra tungumál, af hverju ég man öll bílnúmer, kennitölur og slíkt, af hverju ég man aldrei nöfn á fólki eða andlit, af hverju ég er stundvísasti maður í heimi (er aldrei seinn að ástæðulausu) en get aldrei verið með mat kláran á þeim tíma sem ég ætla mér, af hverju ég á 500+ bækur sem eru í hillu í stafrófsröð eftir höfundum og útgáfuári, og af hverju ég er með ævisögur í sér hillu, skandínavíska krimma í sér hillu, orðabækur sér (ég á óeðlilega mikið af orðabókum) og spes hillu undir bækur sem ég hef ekki náð að flokka. Og af hverju mér finnst hálf óþægilegt að eiga bækur sem ég get ekki flokkað… en þær eru samt í stafrófsröð
Ég tók að mér verkfærasafnið hans pabba, alveg fuuuuullt af verkfærum sem hann hefur sankað að sér í rúmlega hálfa öld. Ég gat ekki annað en dreift úr þessu öllu saman og flokkað, setti í verkfærakistur, raðaði í hillur og merkti. Áttaði mig svo á því að maður hefur ekkert að gera með fulla verkfærakistu af stjörnuskrúfjárnum heldur þarf maður að vera með eina með sitt lítið af öllu. Hef samt ekki fengið mig til að henda slíku blandi í poka í eina kistu (enda er ég tiltölulega ófær um að nota verkfæri almennt, dáist að fólki sem getur það.. en ég get aftur á móti lesið leiðbeiningar á nokkrum tungumálum ef svo ber undir) En ef einhvern vantar stjörnu, mínus, torx, hamra, skrúfbita, nagla, skrúfur, tangir, síla, naglbíta eða hvað sem er, þá er ég með þetta klárt.
Ég er í fínni vinnu sem hentar mér mjög vel, geri í raun alltaf sömu hlutina alla daga. Ef upp koma aðstæður þar sem ég þarf að breyta út af vananum þá get ég vel höndlað það en bara því ég er búinn að ná fullkomnum tökum á minni vinnu og því sem mér ber að gera. Er með allt mitt á hreinu og ekkert mál að hnikra því til eða frá. Það er eingöngu vegna þess að ég er búinn að ná tökum á mínu, veit hvað ég þarf og á að gera, hvernig ég á að fara að því og hvenær. Hef engar áhyggjur af því að geta ekki skilað því af mér sem mér ber og þess vegna finnst mér ekkert mál að takast á við eitthvað óvænt. Veit líka að það sem ég geri er vel gert, ég nýt virðingar fyrir það sem ég geri og það sem er allra best er að yfirmaðurinn er aldrei með neitt kjaftæði: Sama hvað ég spyr um þá eru bara tvö svör í boði: Já eða Nei. Það hentar mér mjög vel, þá þarf ég ekkert að velta hlutum meira fyrir mér því ég hef fengið svar og haga mér eftir því, ekki flókið.
En ég er fullkomlega ófær um að gera tvennt í einu. Gat þó skrifað þennan póst og hlustað á tónlist á meðan en þurfti að ýta á pásu meðan ég las yfir og póstaði. Ef ég er að tala í síma og einhver segir eitthvað við mig fer ég alveg í núll, heyri hvorki í símanum né þeim sem talar við mig. Hef oft sagt heimasmíðaðan brandara, því ég er svo fyndinn, um að ég hafi einu sinni reynt að labba upp tröppur með tyggjó og að það hafi endað illa; gat ekki einu sinni ákveðið hvort ég ætti að detta eða láta hrökkva ofan í mig.
Ég er bara eins og ég er, alveg einlæglega viljugur í að gera allt fyrir alla á sem bestan hátt, sérstaklega eitthvað sem ég kann og get. Stundum kemur fyrir að einhver reiðist mér því ég gleymi einhverju eða að gera eitthvað en það er aldrei af illum vilja. Amk sjaldan.