Veit ekki hvort ég skilgreinist sem femínisti. Hef lítið velt því fyrir mér, enda aldrei verið sérstaklega greindur, en myndi alls ekki skammast mín fyrir það. Ég á dóttur, tvær systur og tvær systurdætur, föðursystir og helling af móðursystrum, minn eini móðurbróðir á konu og þrjár dætur og er fæddur á kvennadaginn.
Ég átti mömmu og ömmur, meira að segja þrjár tengdamömmur á tímabili, var hjá dagmömmu og/eða passaður af stelpum og þangað til nýlega var ég eini karlmaðurinn á fámennum, eða fákvennum, vinnustað þar sem þó er ótrúlegt magn sjálfboðaliða sem ég held að séu 98% konur.
Ég hef búið í mörgum löndum og alltaf sagt stoltur frá því að mitt heimaland hafi verið með kvenforseta og kvenforsætisráðherra, meira að segja eina sem hneigðist til annara kvenna! Ég ber ómælda virðingu fyrir konum og reyndar bara öllum því ég kem eins fram við alla, öll og allt. Það skiptir mig ekki máli hver er hvað eða hvernig fólk er en ég veit þó að þó ég sé með utanáliggjandi kynfæri tel ég mig ekki æðri einum né neinum.
Þær staðreyndir að konur hafi verið settar í annað sætið nær alla mannkynssöguna hryggja mig, þær fengu bara kosningarétt fyrir kortéri! Mín besta vinkona er einmitt kona og þar sem við erum af gagnstæðu kyni höfum við ítrekað verið ásökuð um eitthvað meira en vinasamband. Ég á fullt af innilega góðum karlkyns vinum en hef þó aldrei verið spurður að því hvort ég sé hommi.
Stelpur, skvísur, konur, kellingar, lífið væri ekki hægt án þeirra, bara líffræðilega séð. Ég hef ekkert á móti karlmönnum, sérstaklega þar sem ég er einn slíkur, en mér finnst óréttlæti í garð kvenna hræðilegt og finnst heimurinn enn ekki kominn á þann stað að karlar og konur séu talin til jafns. Það er ofar mínum skilningi því, eins og kom fram, kem ég eins fram við alla óháð öllu, ber virðingu fyrir einstaklingum, ekki typpum eða píkum.
Ég er ekkert sérstaklega róttækur, eiginlega bara kall á fimmtugsaldri á sjálfstýringu í gegnum lífið, pæli lítið í öðru en sjálfum mér og mínu rassgati. En sama hvers kyns fólk er þá eru öll með rassgöt. Þegar ég heyri skoðanir eða ádeilur sem ég get samsamað mig við þá langar mig til að deila þeim. Þetta eru yfirleitt álitamál en í þessu tilfelli er þetta spurning um bara eðlilega hegðun.
Ert þú kall? Virðir þú þína konu? Dóttur? Mömmu? Ef ekki, þá þarftu að líta í eigin barm (pun intended) og athuga hvaða sýn þú hefur á lífið og velta fyrir þér hvernig lífið væri án kvenna.
STELPUR ROKKA!
Þetta er geggjað lag og myndband, ef þú ert karl skaltu ekki voga þér að lesa þennan pistil án þess að horfa og hlusta á myndbandið