Í dag eru 20 ár og einn mánuður frá því að ég öðlaðist almenn ökuréttindi. Í dag eru líka slétt 20 ár frá fyrsta umferðarslysinu sem ég lenti í. Eldrauða, nýsprautaða, kraftmikla, fislétta, fallega fyrsta ástin; Hondan mín, fór illa út úr þessu og rifnaði í tvennt. Glöggir sjá á myndunum að fram- og afturhlutar bílsins eru í raun hlið við hlið. Sjálfur skaddaðist ég nokkuð, vaknaði margbrotinn með samfallið lunga á gjörgæslu, lifandi þó sem þótti ótrúlegt miðað við aðstæður.
Það er ein og aðeins ein ástæða fyrir að ég lifði þetta af; BÍLBELTI. Ég er lifandi sönnun þess að beltin bjarga og þetta atvik var aðeins í fyrsta skipti af óþægilega mörgum sem þau hafa hreinlega bjargað lífi mínu.
Sumum finnst skrýtið að ég “fagni” þessum degi. Ég fagna honum svosem ekkert sérstaklega en líkt og flestir fagna deginum sem þeir fæddust þá hugsa ég til þessa dags sem dagsins sem ég dó ekki.
Elsku fólk, notið belti. Þau bjarga lífum og skipta öllu, ég veit það og hinir ýmsu spítalar og heilbrigðisstofnanir vítt og breitt um landið eru með skýrslur því til staðfestingar.
Heyriði það?? BELTI! ALLTAF!!!